تبلیغات
نصب سانترال, آموزش سانترال, تلفن سانترال , گوشی, فكس, بیسیم و تعمیرات تخصصی

فصل سوم

 

آموخته ها

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

واحد پشتیبانی فنی مراکز شهری

مخابرات از قسمتهای مختلفی تشکیل یافته است که به بخش هایی مثل اداری، فنی و غیره تقسیم می شود. که البته من در طول کارآموزی در قسمت پشتیبانی فنی بودم.

که البته قسمت فنی خود نیز شامل بخش هایی از قبیل نیرو و تاسیسات، کابل، انتقال، شبکه هوایی، سوییچ و غیره می باشد.

عمده فعالیت واحد پشتیبانی فنی سوییچ  در ارتباط با سوییچ است. که این سوییچ در سالن دستگاه قرار می گیرد. سالن دستگاه در مرکز تلفن است و یکی از عمده ترین بخش ها می باشد.

سالن دستگاه شامل سوییچ، DDF و قسمت های سخت افزار و نرم افزار (توسط کاربر) می باشد. یک سری از کاشناسان واحد نصب، سوییچ را در سالن دستگاه نصب می کنند و دما و شرایط مناسب برای سوییچ را تهیه می کنند و در واقع در سالن دستگاه قسمتی به نام پکیج وجود دارد که یک دستگاه بزرگ برای خنک کردن سالن دستگاه است و دما را ثابت نگه می دارد.

البته باید به این نکته توجه داشته باشیم که برق سالن دستگاه هیچ وقت قطع نخواهد شد. سپس کارشناسان واحد راه اندازی سوییچ را راه اندازی می کنند. به این صورت که توسط نرم افزار سوییچ program می شود و چک کردن کارت ها  واز قبیل در این مرحله صورت می گیرد.

بعد از این مرحله عملیات برگردان انجام می شود، که در این مرحله سوییچ زیر می رود ویک مدت زمان مشخص سوییچ زیر بار کار می کند. در طی این مرحله کارشناسان توسعه مهندسی عملکرد سوییچ را در این مدت بررسی می کنند و به کارشناسان واحد پشتیبانی فنی مراکز گزارش می دهد و در صورت مناسب بودن عملکرد سوییچ، مرحله آزمایش و تحویل انجام می شود. هر شهر یا روستا بسته به تعداد مشترکین خود به یک یا چند مرکز مخابراتی تقسیم می شود. مراکز تلفن به دو صورت آنالوگ و دیجیتال پیدا می شوند. که البته امروزه اکثر مراکز به صورت دیجیتال هستند. و هر مرکز تلفن نیز همانطور که گفته شد دارای یک سوییچ مخابراتی می باشد که ممکن است این سوییچ ها توسط شرکت های ایرانی ساخته شوند و یا سازنده های خارجی.

 

شرکت های ایرانی :

1- کارین (کم ظرفیت و پر ظرفیت)

2- کامکار (کم ظرفیت و پر ظرفیت)

3- پارس تلفن کار (کم ظرفیت و پر ظرفیت)

4- پارستل (کم ظرفیت)

5- عصر (کم ظرفیت)

6- OAX (صنایع ارتباطات)

 

شرکت ها خارجی :

1- NEAX (شرکت NEC ژاپنی)

2- S12 (الکاتل آلمان)

3- EWSD (شرکت زیمنس)

4- ZTE (شرکت چینی)

 

سوییچ ها از نظر ظرفیت نیز به دو دسته کم ظرفیت و پر ظرفیت تقسیم بندی می شوند که به مراکزی (سوییچی) که کمتر از 1000 شماره داشته باشد سوییچ کم ظرفیت گفته می شود. که معمولاً به صورت 256 شماره ای، 512 شماره ای و 768 شماره ای یافت می شوند. و به مراکز بالای یکصد هزار شماره سوییچ پر ظرفیت گفته می شود. و به صورت 5000 مشاره ای، 10000 شماره ای، 20000 شماره ای و غیره یافت می شوند. البته در حال حاضر به علت گسترش مخابرات در مورد سوییچ هایی که حدود 2000 شماره داشته باشند مانند سوییچ های کم ظرفیت رفتار می شوند. در مراکز پر ظرفیت از سوییچ هایی نظیر EWSD و S12 و ZTE و در مراکز کم ظرفیت از سوییچ هایی نظیر پارستل و کارین استفاده می شود.

 

توپولوژی شبکه :

1- ارتباط مستقیم بین مراکز

2- استفاده از مراکز واسطه (ترانزیت)

مخابرات ایران از هر دو روش برای برقراری ارتباط استفاده می کند. البته در همه کشور ها به جز کشورهایی که از ماهواره استفاده می کنند بدین روش است. بین دو مرکز یک مسیر اصلی وجود دارد و یک مسیر Alternative که در صورت بروز هر اشکالی برای جلوگیری از قطع ارتباط از مسیر Alternative استفاده می شود. البته لزومی ندارد که هر دو مسیر مستقیم باشند و یا از مرکز واسطه استفاده کنند. می تواند یکی از کابل ها مستقیم باشد و دیگری از مسیر واسطه استفاده کند تا اگر در مسیر مشکلی ایجاد شد ارتباط قطع نشود.

 

مراکز ترانزیت :

اگر دو مرکز به طور مستقیم با هم ارتباط داشته باشند فاصله بینشان نباید از یک حد مشخص (حدود 7 تا 8 کیلومتر) بیشتر باشد زیرا در غیر اینصورت کابل کشی جواب نمی دهد و باید از مراکز واسطه یا ترانزیت بین مراکز استفاده کرد.

 


ویژگی مراکز ترانزیت :

1- مشترک معمولی ندارد.

2- ورودی و خروجی این مراکز کانال ها هستند.

 

شکل زیر نشان دهنده مرکز ترانزیت شهری ناحیه ای می باشد.

 



 

                                                                                                                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

استفاده از مراکز ترانزیت از کابل کشی اضافی جلوگیری می کند.

در ادامه لازم است توضیحی راجع به شماره مشترک یعنی numvering داده شود و سپس به بحث راجع به ترانزیت می پردازیم.

 

Numbering :

هر مشترک با 4 رقم برای مرکز مربوط به خود معرفی می شود که این رقم می تواند از 0000 تا 9999 باشد که در کل 10000 شماره خواهد شد. که بنا بر استاندارد مخابرات عدد اول نمی تواند  صفر یا یک باشد زیرا رقم اول صفر برای ارتباط بین شهرها تلفن همراه و رقم اول یک برای مراکز خدماتی مثل 118 و 125 و غیره در نظر گرفته شده است.

پس با حذف صفر و یا یک از اول شماره ها ظرفیت به 8000 شماره افزایش می یابد. اگر تعداد مشترکین بیشتر شود مناسب ترین راه این است که به مراکز اضافه نماییم.

البته باید به این نکته توجه داشته باشیم که هر مرکز تنها قادر است تا یک شعاع مشخصی را تحت پوشش خود قرار بدهد. دو مرکز را می توان به مانند دو دایره دانست و این دو مرکز توسط خطوطی به نام لینک یا ترانک به یکدیگر متصل می شوند.

 

خطوط لینک یا ترانک

 

                                                                            

                            

ترانک وسیله ارتباطی بین دو مرکز تلفن است. و این ترانک ها در سه نوع شهری، بین شهری و بین المللی یافت می شوند. لینک ها یا خطوط ارتباطی بین دو مرکز از 32 کانال تشکیل شده که می تواند سیگنال صحبت یا غیره باشد.

کارشناسان ترافیک سنجی در 25% حالات زمان پیک ارتباطات را بررسی کرده و تعداد ترانک ها را بررسی کرده و تعداد ترانک ها بین دو مرکز مجزا را مشخص می کنند.

البته درصورتیکه تعداد مراکز افزایش یابد باید یک رقم به چهار رقم قبلی اضافه شود که بیانگر شماره مرکز مربوطه است.

****  *                     مشخص کننده مرکز

این باعث می شود که مشکل صفر و یک برای آن چهار رقم حل شود و هر مرکز می تواند 10000 شماره داشته باشد البته باز هم رقم اول نمی تواند صفر یا یک باشد پس می توانیم 8 مرکز داشته باشیم. کابل های ارتباطی بین مراکز را  از طریق حوزچه های زیرزمینی عبور می دهند.

حال تا اینجا که با مفهوم شماره هر مشترک و شماره مرکز آشنا شدیم لازم است که در ادامه به مرکز ترانزیت بپردازیم. پس در صورت استفاده از مراکز ترانزیت یک رقم به پنج رقم اضافه می شود که مشخص کننده شماره مرکز ترانزیت است. در شکل زیر نشان داده شده است.

 

                                                 *****    *

                                                     شماره مرکز                  شماره مرکز ترانزیت

 

و در اینجا نیز با حذف محدودیت صفر و یک تعداد مراکز به 10 می رسد.

برای ارتباط بهتر در شهرها خیلی بزرگ مثل تهران می توان از ترانزیت level 2 هم استفاده کرد. اهواز فقط ترانزیت level 1 دارد و 7 رقم مشترکین آن به صورت زیر معرفی می شوند.

 

                                                این دو شماره کد مرکز هستند

****          **  *             شماره اول نشان دهنده ترانزیت

                                               این سه شماره prefix هستند

 

پس بدین ترتیب تعداد مراکز می تواند تا 100 هم افزایش یابد.

                                     

پیش شماره (Prefix):

هر مرکز یک عدد سه رقمی را به عنوان پیش شماره یا prefix به خود اختصاص می دهد. پس اگر شماره تلفن 7 رقمی باشد هر مرکز حداکثر 10000 متشرک می تواند داشته باشد درصورتیکه تعداد مشترکین بیشتر از 10000 باشد باید به تعداد prefix ها اضافه کرد.

تماس های شهری :

سوئیچ 7 رقم شماره گرفته شده را دریافت می کند.3 رقم اول را بررسی و با پیش شماره هایی که در همان مرکز وجود دارد مقایسه می کند. در صورتیکه با هیچ کدام از آنها مطابقت نداشته باشدشماره را به مرکز دیگری یا یک مرکز ترانزیت منتقل می کند. Prefix ها به صورت نرم افزاری در سوئیچ وجود دارند و هر مرکز باید Prefix های خودش و تمام Prefix هایی را که با آنها به صورت مستقیم ارتباط دارد را داشته باشد.

مراکز ترانزیت اهواز عبارتند از :

T2 : مرکز اما (خیابان 24 متری)

T3 : مرکز مدرس (امانیه)

T4 : مرکز ولیعصر (زیتون کارمندی